Ja. Pagliacci (1892) van Ruggero Leoncavallo richt zich op een commedia dell'arte-trup. Canio, de leider, speelt de klun Pagliaccio op toneel terwijl hij knellende jaloezie over zijn vrouw Nedda's ontrouw verbergt. De opera vervaagt de grens tussen optreden en realiteit, en gipfelt in Canio die Nedda en haar minnaar moordt tijdens een voorstelling – verklarend "La commedia è finita!" ("De komedie is voorbij!"). De klun-persona wordt een tragisch masker voor onverdraaglijke pijn.