Peking opera synthetiseerde regionale vormen in de mid-18e eeuw tot een gecodificeerde, keurlijke kunstvorm.
Anhui gezelschappen brachten pihuang naar Peking voor keurlijke vieringen (Qianlong's 80ste verjaardag, 1790). Ze absorberden Kunqu verfijning en Qinqiang kracht, aangepast aan Peking dialect en hofsmaak.
Hofcommissies standaardiseren repertoire, rollentypen (sheng, dan, jing, chou), en esthetiek. Theehuisoptredens verspreidden populariteit.
Cheng Changgeng, Tan Xinpei codificeerden "Tan School" acteren. Mei Lanfang (vroeg 20e eeuw) globaliseerde dan kunstenaarschap.
Na 1949: staatssteun, model opera's (Cultuurrevolutie), dan herleving. Nu UNESCO Immaterieel Erfgoed; gezelschappen tourneeren wereldwijd.
Peking opera = hybride kracht: regionale wortels + keurlijke codificatie + ster-gedreven evolutie.