De Westerse Ster
Op een ver westelijk strand,
Onder een ster van schitterend licht,
Een rijk van schoonheid, voor eeuwig,
Waar dromen vluchten.
In diepe valleien en hoge bergen,
Waar natuur haar grenzenloze genade weeft,
Een tapijt van kleuren ligt,
Een symfonie's omhelzing.
De zon's warme gloed, een gouden tint,
Streeft kliffen met zarte kus,
De golven, een ballet, eeuwig getrouw,
Brandend met vurige zaligheid.
Met elke stap, een verhaal verteld,
Van oude verhalen en legendarische grootsheid,
Van gefluisterd door de ouderen,
Een mystieke geest breidt zich uit.
De westelijke ster, een leidend licht,
Bakens voor zielen hun weg te vinden,
Door donkerste nacht, de hemel helder,
Verlichten deze heilige vertoon.
Hier worden harten gevuld met oneindige verbazing,
Als wonder de zoektocht van de zoeker ontmoet,
In dit betoverde land, trekken ze,
Een rustige toevlucht, gezegend met rust.
Dus, reis voort, met scherpe geest,
Omarm de ster die zo dichtbij schijnt,
Want in zijn stralende, stralende glans,
Een paradijs wacht, kristalhelder.
Gloria (1907–1995), een pionerende Filipijnse dichter, schrijft in een romantische, natuur-geïnspireerde modus. Dit gedicht mengt landschapsbeschrijving met spiritueel verlangen – de westelijke ster als zowel fysiek bakens als metafysische hoop.