De climax en resolutie van The Phantom of the Opera verschillen betekenisvol tussen Gaston Leroux's 1910 roman en Andrew Lloyd Webber's iconische musical, hoewel beide eindigen met de Phantom's verlossing door liefde en Christine's bevrijding.
In de meest bekende versie, vangt de Phantom Christine en Raoul in zijn Onderwereld, probeert Christine te dwingen tot huwelijk. Het keerpunt komt wanneer Christine, uit mededogen niet uit angst, de vervormde genie kust. Deze daad van zuivere empathie verbreekt zijn obsessie. Overweldigd, laat de Phantom hen beiden vrij met een wanhoopige "Ga nu, ga!" voordat hij achter zijn spiegel verdwijnt, alleen zijn witte masker achterlatend. De finale herenigt Christine en Raoul in een reprise van "All I Ask of You," benadrukkend liefdes overwinning over duisternis.
Leroux's originele einde is veel somberder. Na Christine en Raouls ontsnapping, overleeft Erik (de Phantom) maar ziet uitgehungerd door een gebroken hart. Semaines later wordt zijn lichaam ontdekt vastklamperend aan Christines ring – een laatste teken van zijn toewijding. Ze keert terug om hem fatsoenlijk te begraven, hem de waardigheid gevend die hem in het leven ontzegd was. Raoul en Christine trouwen en vertrekken uit Parijs, de schaduwen van het opera-huis achterlatend.
Beide versies bevestigen uiteindelijk dat de Phantom's capaciteit voor liefde, hoe verwrongen ook, zijn zaligmaking wordt. De musical kiest voor theatrale catharsis; de roman voor stille, melankolische afsluiting. Samen illustreren ze hoe hetzelfde kernverhaal verschillende artistieke visies kan dienen terwijl het zijn emotionele waarheid eerbiedigt.