Johann Sebastian Bach componeerde meer dan 200 bewaarde sacrale kantates tijdens zijn Leipzig-jaren (1723–1750). Drie verwobbelende motieven deden deze verbluffende productie voort:
Als Thomaskantor was Bach contractueel verplicht om muziek te leveren voor zondags- en feestdagdiensten in de Thomaskerk en Nicolaikerk – ruwweg 60 kantates per jaar. Twee complete jaarcyclus (1723–25) dekken de hele liturgische kalender.
Een devoute Lutheraan, beschouwde Bach kantates als muzikale preken. Elke deel – choraal, recitatief, aria, koor – uitwerkt de dagelijkse Evangelië- of Epistel-lezing. Hij tekende partaturen met “S.D.G.” (Soli Deo Gloria, “Aan God Alleen De Eer”).
De kantates tonen Bachs technische suprematie:
Zij waren niet bedoeld voor publicatie – de meeste bleven onuitgegeven in zijn leven. Ze waren functionele liturgie verheven tot transcendente kunst. Vandaag staan ze als de piek van Baroksacrale muziek.