Onder Chopins vier scherzo's staat Scherzo Nr. 2 in B-bemol mineur, Op. 31 alleen als het technisch meest wrede. Voltooid in 1837, is het het stuk waar concertpianisten zich aan meten – een kroes waar snelheid, kracht en poetische controle moeten coëxisteren zonder compromis.
Van Horowitz tot Kissin, Argerich tot Lang Lang, elke grote pianist van de vorige eeuw heeft geworsteld met Op. 31. Het is niet moeilijk; het is ontblotend. Er is nergens om te schuilen. Een gefaald Scherzo Nr. 2 onthult gatjes in techniek, uithoudingsvermogen of muzikale volwassenheid direct.
Toch blijft het werk diep muzikaal – nooit puur gymnastiek. Dat is waarom het voortbestaat als het ultieme showpiece: het eist alles wat een pianist heeft, en geeft een meesterwerk terug.