In "By the Waters of Babylon" gebruikt Benét John, een jonge priesterszoon, als narrator om verschillende literaire effecten te bereiken:
John's naiviteit laat de lezer de verwoeste "Plaats der Goden" (post-apocalyptisch New York) als mysterie ervaren. Hij interpreteert metrotunnels als "grotten," warmwaterpijpen als "magie," en "asende standbeelden" als goden. Dit spiegelt de geleidelijke realisatie van de lezer, opbouwend spanning en verwondering.
John mist technologie voor godheid ("Zij waren goden! Zij wisten alles!"). De lezer begrijpt de waarheid – kernoorlog vernietigde de beschaving – lang voor John dat doet. Deze kloof genereert spanning en benadrukt het thema: kennis ≠ wijsheid.
John's primitieve, ritueel-gebonden samenleving (jagen met bogen, verboden metaal) contrasteert scherp met de "Goden" geavanceerde, hoogmoedige beschaving. De jongensperspectief benadrukt hoe ver de mensheid viel – en hoe kwetsbaar vooruitgang is.
John's reis is een initiatieritus: de verboden oversteken, angst aan durven, kennis claimen, getransformeerd terugkeren. Zijn jeugd maakt dit archetypische quest toegankelijk voor culturen en eeuwen.
John vertegenwoordigt de mensheid die zijn eigen geschiedenis herontdekt. Zijn finale besluit – "We moeten weer bouwen" – draagt het gewicht van soort-vernieuwing, meer poignant omdat het van een jongen komt, niet een krijger of koning.
Benét's keuze transformeert een waarschuwingsverhaal in een tijdloze meditatie over kennis, hoogmoed, en vernieuwing.