Sinds mensen voor het eerst rituele afbeeldingen op grotmuurs schilderden, zijn muurschilderijen een belangrijke manier geweest om culturele waarden door kunst uit te drukkend. Hoewel muurschilderijen variëren in grootte, vorm en doel, blijven ze een belangrijke rol spelen in zowel de kunstwereld als het alledaagse leven.
Een muurschilderij is een grootschalig kunstwerk toegepast op een muur, plafond of vergelijkbaar architecturaal element. Hoewel muurschilderijen traditioneel schilderijen zijn, kunnen ze ook mozaieken, foto's of andere afbeeldingen zijn die op papier gedrukt en op een architectonisch oppervlak aangebracht zijn. In tegenstelling tot de meeste schilderijen of foto's, kunnen muurschilderijen niet zelfstandig staan, maar dienen de ruimte waarin ze bestaan te verrijken en het doel ervan te versterken.
De muurschilderij is wellicht de oudste kunstvorm, daterend terug tot de neolithische grotschilderijen bewaard in Lascaux en Altamira. Tijdens het Romeinse Rijk waren muurschilderijen een uitstalling van rijkdom, te zien in de weeldeversierde huizen van welvarende burgers in Pompeii. De muurschilderij bereikte de hoogte van zijn populariteit tijdens de Italiaanse Renaissance, toen kunstwerken als Michelangelo's Schepping van de Mens en Laatste Oordeel en Raphael's School van Athene, allemaal in het Vaticaan, zowel kerkelijke macht als klassieke waarden vierden. Gedurende de 20e eeuw speelden muurschilderijen een belangrijke politieke rol, met name in Latijns-Amerikaanse socialistische bewegingen, en werden gebruikt om werk te creëren voor werkloze kunstenaars tijdens de Grote Depressie. In 2011 zijn muurschilderijen het meest te vinden in publieke of gemeenschappelijke settings, meestal als een publiekelijk gecommissioneerd kunstwerk, maar ook in meer anti-autoritaire grootschalige graffiti-composities.
De vroegste muurschilderijen waren fresco's, een techniek waarbij stuc met pigment gemengd wordt om een duurzamer werk te creëren. Fresco's bleven het populairste medium voor muurschilderijen tot de 17e eeuw, maar innovaties in schildertechnieken vervingen fresco's uiteindelijk door olieschilderijen op doek. Behangmuurschilderijen waren populair in de 18e en 19e eeuwse salons van de hogere klassen. Kunstenaars in 2011 gebruiken een grote verscheidenheid aan materialen om muurschilderijen te creëren, waaronder acrylverven, digitale afbeeldingen, decals en spuitverf.
Er zijn zoveel doeleinden van muurschilderijen als er gebouwen zijn waarop ze geschilderd zijn. Zoals de neolithische grotschilderijen, de Sixtijnse Kapel fresco's en Tibetaanse mandala's, kunnen muurschilderijen een spiritueel doel dienen. De muurschilderijen in 18e en 19e eeuwse salons waren puur esthetisch, terwijl hedendaagse muurschilderijen aan de zijkant van scholen, ziekenhuizen of in parken erop gericht zijn gemeenschapswaarden weer te geven, burgerschapswaarden en sociale cohesie te bevorderen of de geschiedenis van de gemeenschap te vieren.
Veel van de beroemdste muurschilderijen zijn huishoudnamen geworden, rangschikkend onder de meest gereproduceerde en gevierde visuele kunstvoorwerpen. Deze omvatten Michelangelo's muurschilderijen in de Sixtijnse Kapel, Raphael's School van Athene, Picasso's Guernica en Diego Rivera's Mens aan de Kruispunt. Omdat ze zulke prevalente kunstwerken zijn, is het waarschijnlijk dat je interessante muurschilderijen vindt door een korte wandeling rond je gemeenschapscentrum.