De Archaïsche periode van Griekse kunst duurde van ongeveer 600 v.Chr. tot 480 v.Chr. - een periode erkend als een tijd van grote prestaties. Het was een tijd van assimilatie toen het Griekse rijk uitbreidde en kunstenaars buitenlandse stijlen uit het Nabije Oosten en Egypte in hun werk verwerkten. Beeldhouwkunst biedt een platform om de elementen van vorm en stijl te overwegen die de Griekse Archaïsche periode domineerden.
Gedurende de Archaïsche periode, begonnen Griekse kunstenaars steeds zorgvuldiger te focussen op de anatomische weergave van het menselijk lichaam. "Ondoorgrondbare Glimlachen: Griekse Kunst Bekeken" merkt op dat Archaïsche kunstwerken een drang naar patroon vertoonden. Kunstenaars bleven vormen sculpturen die een traditie van gebalanceerde patronen in de weergave van spieren en botten eerden. Menselijke weergaven uit deze periode waren symmetrisch, en er bestond weinig variatie in houding en gebaar.
Een element van Archaïsche beeldhouwkunst is dat de armen en benen bevrijd zijn van steen. Net als in Egyptische beeldhouwkunst, is één been vaak voor het andere. In tegenstelling tot Egyptische beeldhouwkunst, waarin armen en benen in hoogreliëf uitgewerkt zijn, sneeden Griekse Archaïsche beeldhouwers het steen tussen de ledematen en het lichaam van de figuur volledig weg. Kunstenaars sculpturen grootschalige vormen voor tempelaanzichten naast vrijstaande standbeelden. Meeste Archaïsche Griekse beeldhouwwerken waren levensgroot of groter; gemaakt van wit marmer; en oorspronkelijk geschilderd in heldere, naturalistische kleuren.
Twee typen standbeelden waren met name dominant: de mannelijke kouros, of "jonge man," en de vrouwelijke kore, of "jonge vrouw." De Archaïsche korai vertegenwoordigde godinnen, priesteressen of nimfen. De kouroi waren bijna altijd naakt en vertegenwoordigden goden, krijgers en atleten. Naaktheid verwijderde de figuur uit een specifieke plaats, tijd of sociale klasse.
De gezichten van menselijke figuren in Griekse Archaïsche kunst waren vertellend: de ogen waren groot, amandelvormig en wijd open. De mond was gevormd in een vreemde gesloten glimlach genaamd de Archaïsche glimlach. Deze glimlach transcendeerde emotie en plaatste de figuur in een rijk van permanentiteit.