Om de principes van moderne kunst te begrijpen, moet je eerst de bewegingen binnen de moderne kunst begrijpen, en hoe moderne kunst begon. De "Moderne" beweging was een daadwerkelijke periode in kunst die begon in de mid-19e eeuw en eindigde in de jaren '60 of '70. In de jaren '40, toen de moderne beweging in haar bloei was, had kunst zich verdeeld in vele bewegingen die zo drastisch van elkaar verschillen als Dali's Surrealisme en Mondriaans Neo-plasticisme. Toch hadden al deze bewegingen dezelfde oorsprong, en dus dezelfde enkele drijvende motief: de establishment bestrijden en verwachtingen trotseren.
In de 19e eeuw braken de impressionisten honderden jaren conventie door hun onmiddellijke indrukken van welk scene ook voor hen lag te schilderen, met nadruk op het vangen van de specifieke kwaliteiten van licht zoals het in het moment bestond. Toen deze schilders op het kunstentoneel duiken, werden de impressionisten beschouwd als weinig meer dan schurken, die een grote en grote traditie van kunst verstoorden. Deze nieuwe schilderstijl leidde snel tot een lawine van andere nieuwe stijlen, die allemaal nu in de moderne kunstbeweging vallen.
Aan het begin van de 20e eeuw waren de expressionisten deel van een bredere culturele beweging die ook schrijvers en dansers omvatte. De expressionisten schilderden minder van wat ze zagen en meer van wat ze voelden. De schilderijen van de expressionisten waren wijd subjectief, ruwe emoties en geabstracteerde beeldvlakken afbeeldend. Deze textuele, viscerale, onmiddellijke schilderijen waren vaak kleurrijk en ruw.
De kubisten, dadaïsten en surrealisten waren allemaal heel verschillende kunstenaars, die met soortgelijke thema's op verschillende manieren omgingen. Terwijl de kubisten het tweedimensionale beeldvlak in een driedimensionale raadsel transformeerden, probeerden de dadaïsten de fundamenten van kunst te demontieren door kunst nonsens te schilderen (soms "anti-kunst" genoemd). Ondertussen schilderden de surrealisten vanuit het onderbewustzijn, buigend tijd, ruimte en reden, lusige en verstorende beelden van echt en onecht creërend. Hoewel deze verschillende bewegingen heel ongelijkaardig waren in product, was het intellectualisme en sensationalisme dat elke beweging dreef, hetzelfde. Deze bewegingen versterkten een nieuwe standaard in kunst die kunstenaars vereiste om conventies en verwachtingen te breken.
Als het in een algemeen context genomen wordt, lijkt de ware basis van moderne schilderkunst intellectuele wetloosheid. De nieuwe regel is: er zijn geen regels. Het is de ware prestatie van de moderne schilders, en het ene en enige echte principe van moderne schilderkunst. Letterlijk, doe wat je wilt, maar liefst op een manier die anders, onverwacht en outrageus is.