Bram Stoker's Dracula (1897) is een hoeksteen van Gothische literatuur, die de kern van het genre belichaamt:
De Karpatische bergen, Dracula's instortende kasteel, mistbedekte Londen straatjes — locaties doordrenkt met somberheid, isolatie, en het onbekende.
Vrees, spanning, en het supernatuurlijke doordrenken elk hoofdstuk. Stormachtige nachten, vervalende architectuur, en de altijd aanwezige dreiging van de ongestorvenen creëren pervasive ongerustheid.
Gebrekkige, geïsoleerde individuen gedreven door donkere verlangens of geteisterd door trauma — Jonathan Harker's gevangenschap, Mina's corruptie, Van Helsing's obsessieve zoektocht.
Dood, verval, immortaliteit, de strijd tussen goed en kwaad, seksualiteit en repressie, moderniteit vs. oud kwaad — kenmerken van Gothische fictie.
Terwijl Dracula horror en supernatuurlijke thriller elementen mengt, is zijn DNA onmiskenbaar Gothisch. Het hielp het genre definiëren voor de moderne tijd en blijft zijn beroemdste voorbeeld.