Percy Bysshe Shelley is een van de bekendste Engelse romantische dichters, samen met William Wordsworth, Samuel Taylor Coleridge, John Keats en William Blake. Zijn gedicht uit 1819 "Ode to the West Wind," waarin de spreker de wind direct aanspreekt en verlangt zich met haar te verenigen, vertoont verschillende kenmerken van romantische poëzie.
Romantische poëzie onderzoekt vaak de symboliek van alledaagse objecten of fenomena, zoals een urn of het lied van een nachtegaal. In een brief uit 1818 aan zijn vriend Thomas Love Peacock, een roman-schrijver en dichter, schreef Shelley, "I always seek in what I see the manifestation of something beyond the present and tangible object." In "West Wind" mediteert de spreker over de vele metafysische betekenissen die de wind voor hem heeft.
In zijn tractaat "A Defence of Poetry," schreef Shelley, "The great instrument of moral good is the imagination; and poetry administers to the effect by acting upon the cause." Met andere woorden, poëzie inspireert de verbeelding van lezers, en hun verbeelding beweegt ze om betere mensen te zijn. In strofe 5 van "West Wind" denkt de spreker over de winterse wind als een spirituele kracht voor vernieuwing, spelend op de veelvoudige Latijnse betekenissen van "spiritus" – "wind," "adem" "en "inspiratie." Als de lente de winter volgt, verlangt hij ernaar dat de wind leven inblaast in zijn "dode gedachten" zodat ze "een nieuwe geboorte versnellen" in lezers, en om "mijn woorden onder de mensheid te spreiden" om de "profetie" van zijn poëzie te verspreiden.
De romantische periode volgde – en reageerde tegen – de neoclassieke periode, die zwaar leunde op klassieke literaire vormen en genres en zich richtte op stylistische "correctheid." Romantische dichters inclusief William Wordsworth, Samuel Taylor Coleridge, John Keats en Shelley schiepen nieuwe vormen, kiezen voor creativiteit en verbeelding boven starre regels, maar deeden wel mee aan de poëtische traditie door bestaande poëtische vormen te herschrijven. In "West Wind" combineert Shelley de vormen van een Engels sonnet (zoals Shakespeare schreef) en Italiaanse terza rima (die Dante gebruikte in zijn "Divine Comedy") om een unieke vorm van vijf 14-regel strofen te bereiken. Elke strofe is verdeeld in vier tercetten en een eindcouplet, rijmend ABA BCB CDC DED EE.
Apostrofe is een poëtische conventie waarin de spreker iemand die niet daar is of iets niet-menselijks direct aanspreekt. Het komt vaak voor in romantische poëzie, in lijn met de bewegings nadruk op het vastleggen van "de spontane overflow van krachtige gevoelens," zoals Wordsworth schreef in het voorwoord bij "Lyrical Ballads." De eerste woorden van "West Wind" zijn een apostrofe: "O wild West Wind," en apostrofes peperen het gedicht doorheen. De regels "O thou who chariotest to their dark wintry bed / The winged seeds"; "Thou who didst waken from his summer dreams / The blue Mediterranean"; "thou, O uncontrollable!" zijn er een paar van de vele.