Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

De algemene kenmerken van Italiaanse sonnetten

Italiaanse sonnetten, of Petrarchiaanse sonnetten, zijn een poëzievorm die een precieze set regels en conventies volgt. Ontwikkeld in de 13e eeuw en gepopulariseerd door Petrarca in de 14e eeuw, is het sonnet honderden jaren een dominante poëzievorm geweest, geschreven in diverse talen. Andere sonnetvormen zijn ook ontwikkeld, met name het Engelse, of Shakespeareaanse, sonnet. Hoewel Italiaanse en Engelse sonnetten veel algemene kenmerken delen, inclusief hun 14-regel lengte, zijn er belangrijke verschillen. Sir Philip Sidney, John Milton en William Wordsworth zijn beroemde voorbeelden van dichters die Italiaanse sonnetten in het Engels schreven.

Rijmschema

Alle sonnetten volgen een rather rigide rijmschema. In het Italiaanse sonnet zijn de eerste acht regels geschreven in een rijmschema van 'abba abba'. Dit betekent dat de eerste, vierde, vijfde en achtste regels met elkaar rijmen, evenals de tweede, derde, zesde en zevende. De laatste zes regels in het Italiaanse sonnet gebruiken een combinatie van twee regels van c, twee van d en twee van e. Dit kan de vorm aannemen van 'cde cde', 'cdc ede', 'cde ced' of een andere variatie.

Maat

Net als het Engelse sonnet, maken Italiaanse sonnetten gebruik van jambische pentameter. Dit betekent dat elke regel van het sonnet vijf metrische eenheden bevat, elk bestaande uit een onbenadrukte lettergreep gevolgd door een benadrukte lettergreep. De eerste regel van een beroemd sonnet van John Milton luidt: 'When I consider how my light is spent' en volgt deze maat precies. Het moet worden opgemerkt dat sonnetten vaak afwijken van deze maat, maar meestal om aandacht te trekken voor een thematisch punt voor nadruk.

Strofisch patroon

De eerste acht regels van Italiaanse sonnetten heten een octaaf, bestaande uit twee kwartijnen van vier regels elk. Typisch presenteert de octaaf een soort probleem dat de spreker probeert op te lossen. De octaaf is, in een zin, een stelling die op een of andere manier opgelost moet worden. De laatste zes regels van het sonnet zijn de sestet, en werken naar een oplossing van het probleem dat in de octaaf is geopperd. De sestet begint typisch met een volta, een verandering in perspectief die kan beginnen met een overgangswoord, zoals 'maar'.

Verschillen met Engelse sonnetten

De belangrijkste structurele verschillen tussen Italiaanse en Engelse sonnetten liggen in het rijmschema en het strofische patroon. Engelse sonnetten hebben een rijmschema van 'abab cdcd efef gg'. Belangrijk is dat het Engelse sonnet eindigt met een rimerend couplet, wat meestal een vorm van structurele afsluiting produceert, vaak nagebootst door afsluiting in termen van de verhaalinhoud. Omdat Italiaanse sonnetten meestal niet met een couplet eindigen, missen ze de formele en thematische afsluiting die een Engels sonnet biedt.

Poëzie

Related Categories