In poëzie is een persona een personagetype waarmee de dichter bepaalde gevoelens over de wereld kan uiten. Verschillende literaire periodes hebben vaak kenmerkende persona's. De meningen die door de persona in een gedicht worden geuit, hoeven niet noodzakelijk de meningen van de dichter te weerspiegelen. Soms zijn het fictieve personages.
Dit type poëzie-persoon wordt meest geassocieerd met de sonnetten van William Shakespeare en de Italiaanse dichter Petrarca. De spreker in de sonnetreeks van deze twee schrijvers verlangt vaak naar de liefde van een ideaal persoon. Voor Shakespeare's persona's was dit persoon soms een jonge man en soms een oudere vrouw. Voor Petrarca's persona was het een jonge vrouw genaamd Laura die de dichter tijdens een kerkdienst zag. Terwijl de schoonheid van het ideaal persoon geprezen wordt, onthult de persona vaak meer over hun eigen mentale staat.
Deze persona komt heel vaak voor in poëzie van de Romantische periode (laat 19e eeuw). Deze persona is te vinden in de lange gedichten van William Wordsworth zoals 'Tintern Abbey' en 'The Prelude'. Maar het wordt ook gezien bij John Keats en Samuel Taylor Coleridge. De Italiaanse dichter Giacomo Leopardi typifieert deze persona ook in zijn werk. De lyrische 'ik'-persoon van de Romantische periode reflecteert vaak op de vergankelijkheid van de natuurlijke wereld.
De poëzie-persoon van de gealienereerde figuur wordt het beste getypeerd door twee gedichten: T.S. Eliots 'The Love Song of J. Alfred Prufrock' en Ezra Pounds 'Hugh Selwyn Mauberley'. De sprekers in beide vroege 20e-eeuwse gedichten beklaagde de geïndustrialiseerde moderne tijd. Ze voelen zich gealienereerd van hun fysieke omgeving en worstelen om connecties te smeden met hen om hen heen. De persona's zelf worden gebruikt om het milieu van de Westerse wereld na de Tweede Wereldoorlog te kritiseren.
Deze persona reflecteert vaak de post-geïndustrialiseerde, of digitale leeftijd. Het wordt gekenmerkt door een veelvoud van bezorgdheden en stemmen allemaal gehuisvest binnen een eerste-persoon spreker. Een representatieve dichter die deze persona gebruikt is de Amerikaanse dichter John Ashbery. Zijn persona's kunnen eerste-persoon zijn, maar spreken in verschillende registers van puur lyrisch tot volkstaal. Gedichten van dit type lijken op een collage van meerdere persona's, die elkaar soms tegenspreken.