Sommige van de oudste verhalen die vandaag de dag nog verteld worden, zijn de fabels van Aesopus. De blijvende kwaliteit van de verhalen van de Griekse slaaf spreekt voor de blijvende morele wijsheid die ze in de mantel van een eenvoudig verhaal verpakken. Ze blijven bestaan omdat de gemakkelijk verteerbare, universele morele lessen van fabels makkelijk te onthouden zijn en de volgende generatie geleerd worden. Fabels zijn de kortste, simpelste verhalen, maar ze duren voor eeuwig.
Maar wijsheid en eeuwigheid zijn niet alleen voor de oudheid. Een nieuwe fabel samenstellen, of dit samen met een kind doen, is een manier om lessen te leren en herinneringen te maken die een levenslang en verder kunnen duren.
Dit is de cruciale stap, want fabels bestaan om moreelen te leren. Ongeacht hoe goed je personages en rijmen zijn, ze zijn nutteloos zonder een stevig moreel. Het moreel moet duidelijk, definitief en onomstreden zijn. "Hard werk wordt beloond" en "Vertel de waarheid" zijn voorbeelden van stevige moreelen.
Nu je je moreel hebt, bedenk hoe je het meest effectief kunt leren. Hoewel ze het niet hoeven, aangezien fabels meestal dieren betreffen, probeer een situatie in het dierenrijk te bedenken die jouw moreel leert, bijvoorbeeld hoe "De mieren en de sprinkhanen" leert niet lui te zijn. Nogmaals, de sleutel is eenvoud. Fabels zijn niet gecompliceerd of genuanceerd, dus je moet niet meer personages of situaties hebben dan absoluut noodzakelijk.
Een kort, simpel verhaal moet een eenvoudig rimeschema hebben zoals ABAB, AABB, ABBA of ABAC, waar "A" een paar rimende woorden voorstelt en "B" een ander.
Dit is lastig, want je moet het verhaal effectief vertellen en je rimeschema volgen, maar het eindresultaat zal een educatief gedicht zijn dat leuk is en misschien generaties lang gewaardeerd zal worden.