Beroemde Amerikaanse dichters zijn Robert Frost, William Carlos Williams, Emily Dickinson en Sylvia Plath. Minder bekend is Amy Lowell, geboren in Brookline, Massachusetts, in 1874 in een bovenklassengezinsverband. Lowell's eerste poëzieverzameling, "A Dome of Many-Coloured Glass," werd uitgebracht door Houghton Mifflin in 1912, en haar primaire bijdragen aan de Amerikaanse poëzie zijn haar omarming van de imagistische beweging en haar distinctieve schrijfstijl, bekend als polyphone proza.
De imagistische beweging omvatte zowel Amerikaanse als Engelse dichters, en ontkiemde in de vroege 1900s toen de Britse criticus en dichter T.E. Hulme uitsprak tegen de vage en romantische taal van de poëzie van zijn tijd. Gelijkgestemde dichters zoals Ezra Pound, Hilda Doolittle en Amy Lowell gingen akkoord met de roep voor een nieuw soort poëtische beweging die precise visuele beelden gebruikte om helderheid in de geest van de lezer te vestigen. Het manifest van de groep omvatte het gebruik van gemeenschappelijke, exacte taal, vrij vers, vrijheid van onderwerp en poëzie die helder en begrijpelijk was.
De beginselen van het imagisme gebruikmakend, bezielde Amy Lowell haar poëzie met eenvoudige maar rijke beelden en een focus op ritmische vloeiendheid. Om grenzen van de poëtische vorm te verwijderen, ontwikkelde ze een polyphone proza-stijl, waarin ze haar gedichten uitsschreef in zowel formele als vrij-vers prozavorm, maar bedoeld om hardop voorgelezen te worden om hun poëtische ritme te behouden. Lowell wilde het geluid en gevoel van grote redevoeringen dupliceren, gelovend dat poëzie het effectiefst was wanneer uitgedrukt in gesproken vorm. Ze gebruikte eenvoudige, exacte taal in proza-stijl om een specifiek beeld of setting in de geest van de lezer te creëren. Een voorbeeld is te vinden in haar gedicht uit 1914 "The Bombardment," waarin ze een belegerde stad beschrijft: "Boem! De klank zwaait tegen de regen. Boem, weer!"
Met haar diepe toewijding aan de beginselen van de imagistische beweging, geloofde Lowell dat het genereren van publiciteit voor dichters nog belangrijker was dan de gedichten zelf. Haar enthousiasme voor de zakelijke kant van poëzie verkopen aan het land creëerde conflict tussen haar en Ezra Pound, een toonaangevende poëziecriticus en significante aanhanger van het imagisme. Pound was niet ondersteunend van wat hij voelde als Powell's aanbieding aan de massa's en vond haar poëzie massagemaakt en zelfpromovend. Nadat Lowell haar rijkdom en connecties gebruikte om een verzameling imagistische poëzie te publiceren in 1915, verliet Pound de imagistische beweging, die hij vervolgens bekritiseerde als "Amygisme."
Hoewel Amy Lowell slechts 12 jaar actief dichteres was, schreef ze 650 gedichten en won de Pulitzer-prijs voor Poëzie voor een anthologie getiteld "What's O'Clock" in 1926, het jaar na haar overlijden. Naast "A Dome of Many-Coloured Glass," publiceerde Lowell verzamelingen die "Sword Blades and Poppy Seed" (1914), "Men, Women and Ghosts" (1916), "Pictures of the Floating World" (1919), "Legends" (1921) en een biografie van de Engelse dichter John Keats (1925) omvatten.