Poëzie heeft de mogelijkheid om cultuur, religie en geslacht te transcenderen met haar boodschappen. De grootste dichters in de geschiedenis, zoals Shakespeare, Wordsworth, Dickens, Chaucer en Dante, begonnen hun kunst met een idee, een pen en papier. Door hun meesterwerk zijn bepaalde typen poëzie eeuwenlang bewaard gebleven.
Let op de rijmstructuur van Shakespeare's sonnetten. Je zult zien dat elke regel een rijmend paar heeft met een andere regel. Door elke regel te benoemen naar de rijm die het creëert, is de structuur typisch geannoteerd op deze manier: A, B, A, B, C, D, C, D, E, F, E, F, G, G. Dit betekent dat de eerste en derde regels rijmen, de tweede en vierde regels rijmen, enz. Hoewel Sir Philip Sidney deze stijl in de 16e eeuw begon, maakte Shakespeare de vorm beroemd. De gedichten volgen ook de jambische pentameter vorm, zoals het meeste van Shakespeare's schrijven. Dit betekent dat de ritme van de gedichten 10 slagen bevat, beginnend met een onbeklemtoonde slag gevolgd door een beklemtoonde slag, enz.
Let op dat een poëtische ballade anders is dan het moderne concept van een gezongen ballade. De poëtische ballade vertelt een volksverhaal of legende, en heeft vaak een refrein of chorus net als een lied. Een beroemde ballade blijft "The Rime of the Ancient Mariner" door Samuel Taylor Coleridge, die het verhaal vertelt van een zeeman die een albatros neerschiet tijdens een reis en lijdt onder dodelijke gevolgen. Het gedicht fungeert als een morele les, en presenteert de balladevorm heel duidelijk.
Begrijp dat simpelweg omdat een gedicht geen rijm of metrische vereiste heeft, niet betekent dat het zonder vorm is. Veel dichters, zoals T.S. Eliot, voelden zich meer beperkt toen ze geen vaste structuur hadden om mee te werken. Vrije vers neemt veel vormen aan, en kan meer lijken op een fragment uit een boek dan op een gedicht; toch, bij nader inzien, zijn deze gedichten gevuld met beeldvorming, alliteratie, assonantie, en concept (of metaforen). Er is altijd een tastbare ritme in deze gedichten alsook. Een groot voorbeeld is Walt Whitman's "After the Sea-Ship."
Let op de rigide structuur van de sestina als je er een leest. Een geweldig voorbeeld van dit type gedicht heet eigenlijk "Sestina," geschreven door Elizabeth Bishop. De structuur bevat 7 delen. De eerste 6 delen zijn 6 regels elk, en kunnen elke lengte zijn en rijmen niet; echter, elk woord dat elke regel eindigt moet herhalen in een specifieke structuur. Door het laatste woord voor elke regel in het eerste segment te nummeren 123456, is het duidelijk dat in het tweede segment het 6e woord naar de eerste positie is verplaatst, wat het tweede segment nummer 612345 maakt. Dit gaat door tot het zevende segment, dat slechts drie regels bevat. Deze drie regels moeten alle genummerde woorden in zich bevatten. Het gedicht, in totaal, is 39 regels lang en moet zich aan deze structuur houden om een sestina te worden genoemd.
Onderschat niet de kracht van de haiku. Deze Japanse vorm dateert uit de 17e eeuw en blijft in de huidige dag bestaan. De traditionele vorm bestaat uit slechts drie regels, met lettergrepen tellend 5, 7 en 5, in die volgorde. Deze gedichten concentreren zich meestal op natuur, metaforen, en de studie van het heilige in gewone dingen. Hoewel ze misschien de kortste gedichten zijn, is hun schoonheid ontroerend in zijn eenvoud.