Het metrum van een gedicht is het ritmische patroon van zijn lettergrepen. Net als de maatsoort van een liedje, bepaalt dit patroon de algemene muzikale vorm van het gedicht. Strikt genomen zijn metrum en poëzie twee verschillende dingen, want niet alle poëzie is metrisch en niet alle metrische tekst is poëzie. De overgrote meerderheid van de significante poëzie is wel metrisch, dus het begrijpen van metrum is essentieel voor het begrijpen van poëzie in het algemeen.
Poëtisch metrum heeft twee basistypen: kwalitatief en kwantitatief. Kwantitatief metrum wordt bepaald door lettergrepenlengte en was gebruikelijk in klassieke talen als Latijn en Oudgrieks. Kwalitatief metrum wordt bepaald door lettergrepenklemtoon en is het standaardmetrum van het Engels en de Romaanse talen. Hoewel sommige Engelstalige dichters hebben geëxperimenteerd met kwantitatieve metra, is bijna alle Engelse poëzie geschreven in kwalitatieve metra.
Metrische gedichten zijn verdeeld in regels, elk samengesteld uit één of meer voeten. Een voet is een specifieke combinatie van lange en korte of beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen. De meest voorkomende voeten in de Engelse poëzie zijn de jaamb (onbeklemtoond-beklemtoond, zoals in 'concur') en zijn tegenovergestelde, de trochee (beklemtoond-onbeklemtoond, als in 'conquer'). Gedichten geschreven met jamben of trocheeën heten jambisch respectievelijk trocheïsch, gevolgd door het Griekse voorvoegsel voor het aantal voeten per regel (mono-, di-, tri-, etc.) en het achtervoegsel -meter. De beroemdste Engelse meter heet dus jambische pentameter, omdat het uit vijf jamben per regel bestaat.
Metrum in de westerse literaire traditie begint met Homerus' Odyssee en Ilias; de Griekse tragedies van Aeschylus, Sophocles en Euripides; en de lirische poëzie van Sappho en Pindarus. De Latijnse dichters, bekendst Vergilius, Horatius en Catullus, ontleenden hun metra aan de Grieken, en het Romeinse Europa erfde ze na de val van Rome. In de 14e eeuw maakte Geoffrey Chaucer de jambische pentameter populair in het Engels door aanpassingen van Italiaanse dichters als Giovanni Boccaccio, terwijl Thomas Wyatt en Henry Howard in de 16e eeuw het belang herstelden door vertalingen van Petrarca. Deze vertalingen baanden de weg voor de adoptie van de pentameter door Shakespeare, Milton en anderen.
Gedichten volgen bijna nooit slavish een bepaald metrum. Hamlets 'To be or not to be – that is the question' heeft 11 lettergrepen en is niet perfect jambisch, ondanks dat het in jambische pentameter geschreven is. Twee veelvoorkomende variaties op het basismetrum heten extrametriciteit (toevoeging van een onbeklemtoonde lettergreep aan het einde van een regel) en inversie (omwisseling van beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen na een caesura of pauze). Met andere woorden, het metrum toestaat 'that is', een trochee, in plaats van een jaamb vanwege de voorafgaande streep die een pauze creëert.
Niet alle poëzie is metrisch; het Engels heeft een lange geschiedenis van ongemeten poëzie, of 'vrije' verzen. Vrije verzen werden pas echt populair in de 20e eeuw, toen modernisten als T.S. Eliot en Ezra Pound radical experimenteerden met poëtische structuren en ritmes. Deze experimenten inspireerden latere generaties, waaronder de Beat-dichters, om het metrum ganz te laten varen, wat leidde tot seminale gedichten als Allen Ginsbergs 'Howl'.