In verzen weef ik, gedachten onbeperkt,
Een gedicht ontstaat uit mijn geest.
Met pen in hand, zet ik het tempo,
Creërend strofen, elk zijn eigen ruimte.Ik kies mijn woorden met de uiterste zorg,
Schilderend beelden, levend en zeldzaam.
Metaforen dansen, vergelijkingen schitteren,
Terwijl ik een poëtische droom weef.Emoties vloeien, een rivier diep,
Van vreugde tot smart, ik maak de sprong.
Ik baar mijn ziel, in elke regel,
In de hoop dat mijn woorden zullen verweven.Met elke strofe vind ik mijn stem,
Resonerend, makend mijn keuze.
Een ritme vormt, een melodie waar,
Leidend lezers, zowel jij als ik.Ik vorm het gedicht, geef het vorm,
Tot het starecht staat, een lyrique storm.
Een getuigenis van mijn poëtische kunst,
Een weerspiegeling van mijn kloppende hart.In dit gedicht ben ik, werkelijk ik,
Deelend mijn essentie, het bevrijdend.
Want poëzie is een grenzenlose vlucht,
Waar woorden de eindeloze nacht ontbranden.
Een zelfreferentieel gedicht over het schrijven van poëzie – identiteit gesmeed door taal.