Macbeth's dapperheid op het slagveld is een kennende eigenschap die de publieksperceptie van hem door het hele stuk vormt. Aanvankelijk wekt het bewondering: hij wordt beschreven als onvreeslijk, schijnbaar onoverwinnelijk, en instrumentaal in de overwinning. Deze krijgsmacht vergemakkelijkt zijn opkomst, winnend Duncan's gunst en de titel Thane van Cawdor.
Echter, zijn dapperheid wordt moreel ambivalent. Het wordt steeds meer aangedreven door onbesonnen ambitie in plaats van loyaliteit. Dezelfde onvreeslijkheid die hem een held maakte, drijft hem tot moord op de koning en verdere gruwelen. Naarmate schuld en paranoia groeien, is zijn slagvelddapperheid besmet—het wordt het instrument van tirannie.
Deze complexiteit oproept een mix van bewondering, bezorgdheid en vrees. We erkennen zijn dapperheid maar schrikken van de toepassing. Shakespeare gebruikt deze dualiteit om Macbeth een tragische figuur te maken: zijn grootste deugd wordt het voertuig van zijn ondergang.