“Tempest tost” betekent hevig geschud of gestoord, doorgaans door een stormachtige periode of turbulente situatie. Het wordt metaforisch gebruikt om emotionele opheffing of nood te beschrijven.
De frase ontstaat in King Lear (Act 2, Scene 4), waar Lear roept tot de elementen: “Waai, winden, en kraak jullie wangen! woede! waai! / ... / Jullie zwavelrijke en gedachte-uitvoerende vuren, / Voortrekkers tot eiken-splijtende donderblitsen, / Verseng mijn witte hoofd! En gij, alle-bewende donder, / Stamp plat de dikke rondheid van de wereld! / Kraak natuurlijke vormen, alle kernen spil tegelijk / Die ondankbare mens maken! ... / Tempest-tost.”
Shakespeare gebruikt “tempest” en stormbeelden als krachtige symboliek in The Tempest en The Winter's Tale ook.