In dit gedicht nodigt de spreker de lezer uit te pauzeren en een moment van absolute stilte in de natuur te absorberen. De brizze, golven en bladeren lijken hun adem in te houden; vogels zweven midden in de lucht; boten stil op zee. De wereld voelt opgeschort, biedend een kijk op rust die de rust weerspiegelt die we aan het einde van de dag verlangen. De laatste regel—"Eternity may be this"—suggereert dat dergelijke momenten van kalmte een voorproefje van het eeuwige kunnen bieden.