Julia's Vijf Viscerale Vreesen Voor het Drinken van de Drank (Act 4, Scene 3)
Julia's monoloog in 4.3 is een van Shakespeare's meest psychologisch scherpe portretten van adolescentiele moed. Ze drinkt de droge van de pater niet zonder angst — ze drinkt doorheen het. Vijf specifieke vreesen cascaderen door haar geest:
- Dood vs. Simulatie: "Wat als het gif is...?" De pater zou echt gif hebben gegeven om zijn rol in het geheime huwelijk te verbergen.
- Wakker Worden in de Kluis: "Hoe als... ik wakker word voordat de tijd is dat Romeo komt?" Verstikking, duisternis, ratten, vooroudersbotten — Tybalt's verse lijk naast haar.
- Waanzin door Vrees: "Zal ik niet... spelen met mijn voorouders' botten?" Vrees om de rede te verliezen onder de druk van de graf.
- Romeo's Misverstand: Hij krijgt misschien de brief niet; vindt haar "dood"; doodt zichzelf voordat ze wakker wordt.
- Familieschaamte: Een Capulet-dochter die de dood nept, vlucht met een Montague — schande op haar huis.
Ze drinkt toch. Liefde weegt zwaarder dan angst. De toon toont een veertienjarige wier moed niet afwezigheid van vrees is, maar actie ondanks diens volle, levendige gewicht.