Sensorische taal (of imagerie) gebruikt woorden die de vijf zintuigen oproepen — gezicht, gehoor, tast, smaak, geur — om gedichten fysiek te laten voelen, niet alleen intellectueel te begrijpen.
| Zintuig | Zwak | Sensorisch rijk |
|---|---|---|
| Gezicht | De lucht was blauw. | De lucht was een diep ceruleen, als de binnenkant van een saffier. |
| Gehoor | Regen viel. | Regen tikte op het raam, een zachte ritme die mijn ziel kalmeerde. |
| Tast | De bast was ruw. | De bast voelde als schuurpapier tegen mijn vingertoppen. |
| Smaak | De aardbei was zoet. | De pittig-zoute爆发 van de door de zon verwarmde aardbei vloedde mijn mond. |
| Geur | Bloemen ruiken lekker. | Jasmin's verleidelijke aroma omhelsde de nachtlucht. |
'Luid kleur,' 'bittere kou,' 'scherpe kaas' — zintuigen mengen voor versterkt effect (Rimbaud, Keats, Dickinson).
Grote dichters lijsten niet zomaar sensaties op; ze selecteren het kennende detail dat het emotionele gewicht van het gedicht draagt. Eén precieze beeld > een catalogus.