In de conclusieve regels van Walt Whitmans When I Heard the Learn'd Astronomer noemt de spreker geen fysieke bestemming – hij beschrijft een metaforische transformatie:
Tot opstaand en glijdend uit dwaalde ik alleen,
In de mystische vochtige nachtlucht, en van tijd tot tijd,
Keek op in perfecte stilte naar de sterren.
Van intellect naar intuitie. Van gesloten academische ruimte naar open natuurlijke wereld. Van data naar verbazing. De astronoom "las met veel applaus"; de spreker vindt diepere waarheid in stille communie.
Wetenschap dissecteert; poëzie (en directe ervaring) herstelt verbinding. Het gedicht is niet anti-wetenschap – het is pro-geheelheid. De sterren hebben geen college nodig om magnificient te zijn.