Het gedicht schetst een gebroken arbeider gebogen over zijn hak, gezicht "gruwelijk," "verbeestelijkt," ogen "ingezonken en dood" – een man gereduceerd tot trekbeest. De spreker vraagt:
"Wie maakte hem dood voor verrukking en wanhoop,
Een ding dat niet treurt en dat nooit hoopt,
Stolid en gestord, een broer van de os?"
Twee strofen: lichamelijke verwoesting → geestelijke verwoesting. Een brandende aanklacht tegen exploitatie en de menselijke kost van onbeperkt kapitalisme. Geïnspireerd op Millet's schilderij; werd een arbeidersbeweging-toetssteen.