"Deserts God" van Leonidas Benesa verkent de aanwezigheid van God in woestijn en de transformatie van wanhoop in geloof.
Het gedicht brengt krachtig over dat God toegankelijk is zelfs in de kaalste seizoenen van het leven. Het ontkent de realiteit van de woestijn niet—droogte, stof, schaduwdood—maar stelt een aanwezigheid binnen die realiteit. De transformatie is geen ontsnapping; het is verheerlijking. Wanhoop wordt gebed; stilte wordt stem; leegte wordt aanwezigheid.
Dit is geloof niet als vermijding van lijding, maar als uithouding door het heen—een theologie van de woestijn die spreekt tot iedereen die door spirituele woestijn heeftgewandeld.