Low line poems zijn een typografische/concrete poëzievorm waar tekst beperkt is tot de laagste baseline van een fixed-pitch (monospace) raster — vaak de onderste rij van een karaktercel. Ze ontstaan uit:
De "low line" is de onderste horizontale rand die tekst scheidt van lege ruimte eronder. Woorden geplaatst op of onder deze lijn creëren een distint visueel effect — gegrondvest, gedoopt, of foundationeel. Het is een niche experimentele praktijk, geen mainstream poëtische categorie.