"Sorrow" (1917, uit Renascence and Other Poems) heeft geen consistente meter of rijmschema.
Millay (meester van sonnetten, strikte vormen) kiest vormloosheid voor rouw. Rouw scant niet. De weerstand van het gedicht tegen patroon is haar formele argument: rouw weigert container.
Sorrow like a ceaseless rain
Beats upon my heart.
People twist and turn in pain,
But I sit apart.
Sorrow like a ceaseless rain
Beats upon my heart.
Hier: anaphora ("Sorrow like..."), vergelijking, herhaling — maar meter wisselt (tetrameter / trimeter / tetrameter / trimeter / tetrameter / tetrameter). De refrain keert terug, gewijzigd door context.
Dwing geen schema af. De kracht van het gedicht zit in zijn gecontroleerde onregelmatigheid—vorm diend gevoel, niet gevoel gedwongen in vorm.