Een sonnet is een 14-regels gedicht, traditioneel geschreven in jambische pentameter met een specifiek rimeschema. Shakespeare's Sonnet 1 dient als perfecte inleiding op de vorm, de reeks openend met een meditatie over schoonheid, voortplanting en de voorbijgang van tijd.
Van de schoonste wezens verlangen we nakomelingschap,
Opdat schoonheid's roos nooit zou sterven,
Maar zoals de rijpe door tijd vergaat,
Zijn zachte erfgenaam zijn herinnering kan dragen:
Maar jij, geboeid aan je eigen heldere ogen,
Voedt je lichtste vlammen met zelf-substantiële brandstof,
Een hongersnood creërend waar overvloed ligt,
Jij jezelf je vijand, te wreed voor je zoete zelf.
Jij die nu de werelds verse ornamente bent,
En enige heraut van de grelle lente,
Binnen je eigen knop begraf je je inhoud,
En, zacht enkeling, doe je verspilling in gierigheid:
Ontferm je over de wereld, of wees deze gulzigte,
De werelds deel te eten, door het graf en jij.
Het gedicht smeekt een schone jonge man om zich te voortplanten, arguërend dat het horden van zijn schoonheid een vorm is van zelfdestructieve gierigheid. Zijn ingewikkelde metaforen—schoonheid als roos, het zelf als gierigaard—tonen de sonnet's capaciteit voor dense, gelaagde argumentatie binnen een compacte structuur.