In het rijk waar schaduwen kruipen,
Tussen uitgehakte kobbelstenen steil en diep,
Liggt een ziel verdwaald, ontzet van vreugde,
Dakloos maar niet hooploos, hun geest nabij.Met vermoeide stappen treed hij de straten,
Zoekend troost, warmte en lekkernijen.
Kartonnen schuilplaatsen, hun nederige verblijf,
Een toevlucht voor de nacht bittere prikkel.In hun ogen een glimlap van veerkracht,
Een verlanging naar het verloren schitteren van het leven.
Door gescheurde kleren en uitgezongen schoenen,
Dragen ze dromen, hoop en schuld.Hoewel het lot een wrede hand uittelde,
Hun geest zweeft, trotseerend en groot.
In hun harten brandt een vlam nog helder,
Ongedoofd door duisternis, haar licht werpend.Ze vinden schoonheid in de brom van de stad,
In gedeelde lach en brokjes die komen.
De vriendelijkheid van vreemden, een vleugelijke genade,
Onderhoudt hen in hun eenzame plaats.Met elke zonsopgang rijzen ze opnieuw,
Het leven omarmend, de dauw afschudden.
Want hoewel ze rijkdom of faam missen,
Hun geest zweeft, een eeuwige vlam.Ze zijn de daklozen, toch staan ze rechtop,
Veerkrachtige zielen, de val brekend.
Hun kracht, een getuigenis van de wil,
Om zich te verheffen, levens kou te overwinnen.Laat ons dus hun roep horen, een hand uitsteken,
In eenheid kunnen wij begrijpen
De nood die ze lijden, de hoop die ze koesteren,
Want in hun verhalen ontvouwt zich onze menselijkheid.Want hoewel ze een dak boven hun hoofd missen,
Hun geest bloeit, een onsterfelijke liefde.
Dakloos maar niet hooploos, zullen zij zijn,
Tot dromen ontbranden, en ze eindelijk zien,
Een helderdere toekomst, waar ze thuishoren,
Niet meer geworpen door levens willekeurige menigte.