"A Bridal Song" is een gedicht van William Blake, gepubliceerd in Songs of Innocence (1789). Het is niet van Shakespeare.
De stem die ademt over Eden,
Die vroegste huwelijksdag,
De tortelduifs stem wordt gehoord in de hemel,
Vertellend de gouden uren
Van eeuwige vrede en vreugde en liefde.De avondster, de morgenster,
Hun stralen convergeren op aarde:
De geurende hut, de mompelende stroom,
De prachtige kleuren van de hemel,
De balsemische adem van morgen en avond,Alles wat het oog of oor verheugt
Deelt hun vreugde met ons:
Maar O, dan alle zoetste vreugden
Een hart in rust in U!
Gij zijt het enige Paradijs,
Gij zijt onze hemel en rust,
O Lam van God, de Echtgenoot en Vriend
Van elk getrouw hart!
Het gedicht smelt Edenische onschuld met Christelijke mystiek. De "tortelduif" (turtledove) symboliseert huwelijkstrouw. De sterren, hut, stroom vertegenwoordigen scheppingsharmonie. Ultieme vreugde is vereniging met het goddelijke ("Lam van God").
Blakes "bruids"beelden wijzen op de huwelijk van ziel en God, niet slechts menselijke bruiloften.