Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Gedicht: De Gesteentecyclus

De Gesteentecyclus

In aards omarm veranderen gesteenten eeuwig,
Door een cyclus die geen einde kent.
Uit brandende hitte komen ze tevoorschijn,
Als magma opstijgt, wrede en ongetemd.

Als afkoelende lava het land in beslag neemt,
Vestigen vulkanische gesteenten zich,
Met kristallijne patronen, groot en prachtig.
Getuige van aards vulkanische kracht.

Maar waterstreek, een beeldhouwer in de tijd,
Graaft canyons diep en slijzt ze af,
Verweerde fragmenten rollen, korrel voor korrel,
Om nieuwe sedimenten te vormen, laag voor laag.

Midden in het gewicht van eeuwen verleden,
Compacteren deze sedimenten, worden strak;
Metamorfische gesteenten, herboren ten slotte,
Met kleuren die verschuiven en zeldzame texturen.

En dan roept de hitte onverminderd
De cyclus om opnieuw te beginnen.
Diep onder aards vuurige hal,
Smelten gesteenten en rijzen, hun reis begint.

Opnieuw vulkanisch, herhaalt hun dans zich,
In een ritmische stroom die nooit vervaagt.
De gesteentecyclus draait, haar symfonie compleet,
Een getuigenis van tijds ontwerp.

Onder onze voeten en overal om ons heen,
Het verhaal van gesteenten is oneindig diep,
Ze leren ons van aards eeuwige rond,
Terwijl ze hun verhalen vertellen, door cycli, onverteld.

Poëzie

Related Categories