Frosts kenmerkende traditionalisme is zijn meesterlijke beheersing van formeel vers. Hij gebruikt vaak vaststaande vormen – sonnetten, kwartijnen, terza rima – met strikte maat, rijm en assonantie. Deze bewuste naleving eert poëtische traditie en leent zijn werk musicaliteit, balans en structurele helderheid, wat hem onderscheidt van veel modernistische vrijvers tijdgenoten.