In het land waar kennis bloeit,
Woonde ooit een leraar genaamd Grumps.
Met een frons vastgezaagd op haar gezicht,
Heerste ze over de klas met haar ijzeren koffer.
Haar stem donderde als bliksem en onweer,
Terwijl ze de klas afpas met knipperende ogen.
Leerlingen beelden bij het gezicht,
Want Grumps sprak nooit van dingen die goed waren.
Ochtendbijeenkomsten gevuld met angst,
Toen de Grumpy Teacher het nieuws las in plaats van lessen.
Regels waren streng en straffen zwaar,
Want in Grumps' klas kon geen vreugde verschijnen.
Lessen sleepten als eindeloze klussen,
Met gapen, zuchten en veel verveling.
Verbeelding was niet toegestaan,
Want in Grumps' wereld waren alle dromen verboden.
Eén dag arriveerde een nieuwe jongen met een glimlach,
Vastbesloten om te laten stralen.
Hij krabbelde en lachte, de norm ontkenend,
Brengend een straal zonneschijn in de storm.
De Grumpy Teacher deed haar uiterste best,
Om de jongen's geest te dempen.
Maar hij weigerde neer te zakken,
Verspreidend lachen en vreugde overal.
Leerlingen begonnen mee te doen met het plezier,
Toen de leraars strenge façade viel.
Lachen weerspiegelde in de klas opnieuw,
Vervangende de fronsen door glimlachen, amen!
En zo kwam de heerschappij van de grumpy teacher tot een einde,
Als de lachvirus de school binnenstreed als een trend.
Grumps realiseerde de schoonheid in vreugde en grapjes,
En werd een geliefde leraar, glimlachen brengend vanaf de geboorte.