In Robert Haydens ontroerende sonnet Those Winter Sundays kristalliseert de zin "bondage hoarse" (soms weergegeven als "banked fires blaze" in varianten – de sleutelzin beschrijft de stem van de vader) de centrale tragedie van het gedicht: een man wiens vermogen tot liefde is beschadigd tot zwijgen.
"Bondage" impliceert slavernij – aan arbeid, aan stoïcijnsme, aan de tijds starre mannelijkheid. "Hoarse" suggereert een stem rauw van ongebruik, van inslikken van woorden die hadden moeten worden gesproken. De vader staat op in "blauwzwarte kou", klaat vuurhout, verwarmt het huis – daden van liefde uitgevoerd zonder taal.
De volwassene spreker herkent wat het kind niet kon: "Niemand heeft hem ooit bedankt." De liefde van de vader was echt maar onuitdrukkelijk – gevangen in "bondage", alleen naar buiten komend als "hoarse" gebaren. De zoon's schuld ("Wat wist ik, wat wist ik / van liefdes strenge en eenzame ambten?") is het emotionele kern van het gedicht.
De zin suggereert een liniage: de vader van de vader modeleerde waarschijnlijk dezelfde stilte. "Bondage" wordt geërfd. Het gedicht lost het niet op – het getuigt ervan.
Hayden, een Afro-Amerikaanse dichter schrijvende in de jaren 60, universaliseert een specifieke culturele stilte terwijl hij zijn waardigheid eert. De liefde van de vader was niet afwezig; hij was gevangenen. De heesheid is het geluid van een hart dat klopt achter een gesloten deur.