In oude tijden, toen zenders zeldzaam waren,
En schermen klein en dim,
Stond een tv, een ware reliek,
Met een beeld dat grim was.De kleuren waren gedempt, het beeld was korrelig,
De scherpte was vaak verloren,
Maar we zaten te kijken, onze ogen ongetraind,
Omarmend elke pixel die voorbijkwam.De vreugde die het bracht, hoewel beperkt in zicht,
Was zuiver en echt van harte,
Want wat het meest telde was het gevoel binnenin,
Terwijl gezinnen samen ontdekten.We lachten en huilden, toen personages tot leven kwamen,
Op dat scherm met zijn vervaagde tint,
En herinneringen werden gemaakt, zo levendig en helder,
In de warmte van die nostalgische blik.Dus hier is op jou, lieve tv van weleer,
Met je ontvangst zo zwak,
Hoewel je zicht slecht mocht zijn,
Bracht u ons momenten die we altijd bewaren.In dit tijdperk van HD en streaming in overvloed,
Zijn we misschien naar nieuwe hoogtes gegaan,
Maar we zullen de vreugde die je gaf nooit vergeten,
En de verhalen die je in ons leven bracht.