De scène speelt zich af op het Amerikaanse ambassadebal, niet onder sedatie. Prinses Ann (Hepburn) doet alsof ze dronken is om een aanhoudende vrijeer te ontlopen.
Ze reciteert Shakespeare's Sonnet 116:
"Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds..."
De ironie: ze levert een gedicht over eeuwige, standvastige liefde terwijl ze doet alsof ze geïnebried is, de menigte betoverend en de vrijeer ditend. Het toont haar scherpgévoed, opvoeding, en het personage's speelse rebellie tegen protocol.