Phillis Wheatley werd in haar zevende of achtste jaar uit Afrika ontvoerd en in 1761 aan een koopman in Boston verkocht. Ze was een complete uitzondering: een opgeleide slavin en persoonlijke diensmeid. Ze was de eerste Amerikaanse zwarte vrouw – en slechts de tweede Amerikaanse vrouw – die een boek publiceerde. Een kind zonder eigen naam werd een bekende naam in Europa en de koloniën. Ze schreef en publiceerde haar gedichten tijdens de Amerikaanse Revolutie.
De jonge diensmeid werd aan een huishouden in Boston verkocht, niet aan zware veldarbeid in het zuiden, want ze was een mager, ziek kindje waarvan de kapitein van het slavenschip niet verwachtte dat ze lang zou leven. Haar nieuwe familie noemde haar Phillis naar het schip dat haar bracht, en Wheatley omdat ze hun eigendom was. Maar haar scherpe intellect was direct duidelijk: de Wheatleys leerden haar Engels, lezen, schrijven, geschiedenis, geografie, Grieks, Latijn – genoeg om Virgil, Homer en Ovidius te bestuderen – en astronomie. Ze verteerde de Bijbel, Milton en Pope, en haar gedichten werden geïnspireerd door de ideeën die ze daar vond. Wheatley gebruikte haar geest en poëzie om te pleiten voor de waardigheid van individuele vrijheid en de helden van de ontluikende Revolutie te steunen.
Phillis Wheatley was geen radicaal, maar haar leven wel. Slavinnen werden niet gelezen of geëduceerd, en nooit toegestaan huishoudelijke taken te combineren met studie en poëzie. De familie Wheatley moedigde haar werk aan en lanceerde een abonnementsactie om haar gedichten te publiceren. Haar eerste gedicht, over een wonder op zee, werd in 1767 gepubliceerd in de Newport Mercury toen ze 12 of 13 was. De elegy die haar beroemd maakte, over de dood van predikant George Whitefield, werd samen met Whitefield's begrafenispreiking als een broadside en pamflet gedrukt in Newport, Boston en Philadelphia. Maar de cultuur in Boston was nog niet klaar om literatuur van een slavin te sponsoren. In haar twintigers reisde Wheatley naar Engeland, waar de Countess of Huntingdon, een fel abolitioniste, voor haar verzamelde werken zorgde.
De gevieren slavendichter schroomde niet haar politieke meningen te uiten of te correspondentieren met de politici van haar tijd. Ze gaf publieke poëzielezingen, schreef "To the King's Most Excellent Majesty", een hulde aan koning George III voor de intrekking van de Stamp Act, en stelde George Washington voor als grote held van de Amerikaanse onafhankelijkheid in "To His Excellency, General Washington". Wheatley ontmoette Washington en las haar gedicht hem voor; het werd wijd gepubliceerd in Amerika en Engeland. Ze maakte geen excuus voor haar onbehouden steun voor Washington en de Amerikaanse patriotten tijdens de oorlog, maar schreef en sprak over de grenzen van een natie die de verslaving van een deel van zijn volk toeliet.
Benjamin Franklin en John Hancock waren fans; Thomas Jefferson was afwijzend. Gedurende haar korte leven schreef, sprak, correpondeerde en probeerde Wheatley pro-Revolutie, pro-abolitionisme en diep christelijke meningen te publiceren. Ze formuleerde haar kwesties met zorg, wetende dat ze afhankelijk was van witte meesters voor haar overleven, educatie en publicatie, en dat haar publiek voornamelijk wit en goed opgeleid was in Amerika en Europa. Haar poëzie is elegant, nooit streepjes, haar overtuigingen onwankelbaar maar met diplomatieke subtiliteit uitgedrukt. Wheatley, een gevieren en uitgesproken steunster van de Revolutie, werd in 1774 of 1778 (verhalen verschillen) vrijgelaten, maar haar onafhankelijkheid was geen reden tot vieren. De economische marginalisatie van vrije zwarten bereikte wat de slavernij niet lukte. Phillis Wheatley stierf, alleen en mitteloos, in Boston in 1784, haar tweede gedichtenbundel onuitgegeven.