De Pop Art-beweging bloeide in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië tussen de jaren '50 en de vroege jaren '70. In tegenstelling tot klassieke kunstenaars die hun schilderijen baseerden op klassieke mythologie en geschiedenis, haalden Pop-artiesten hun inspiratie en beelden uit de populaire cultuur zoals films, televisie, advertenties en stripboeken.
De Pop Art-beweging begon in Engeland in de vroege jaren '50 toen een gemeenschap van kunstenaars, de Independent Group, regelmatig bijeenkwam voor discussies over kunst gemaakt van gevonden objecten, massamedia, wetenschap en technologie. Leden van deze groep waren Richard Hamilton, Edouardo Paolozzi, kunstcritici Lawrence Alloway en Reyner Banham, en de architecten Alison en Peter Smithson. Ze waren gefascineerd door de Amerikaanse populaire cultuur en voerden lange discussies over de beelden in sciencefiction, stripboeken, westernfilms, reclameborden, rock 'n roll en automobielontwerp. Volgens 'A Dictionary of Twentieth-Century Art' bedacht Lawrence Alloway de term 'pop art' rond 1955 als beschrijving van werken door massamedia zoals film en televisie. Toch werd in de vroege jaren '60 de term gebruikt als beschrijving van kunst die beelden uit de massamedia ontleende.
In de jaren '50 openden Jasper Johns en Robert Rauschenberg de deur tot een breed scala aan atypische onderwerp. Johns' schilderijen bevatten meestal symbolen zoals vlaggen, doelen en cijfers, terwijl zijn beeldhouwwerken alledaagse objecten zoals blikjes bier bevatten. Rauschenberg maakte schilderijen en collages met frisdrankflessen, kranten- en tijdschriftfoto's en gestopte vogels. De Pop-artiesten gebruikten vergelijkbare onderwerp, maar prefereerden commerciële technieken en stijlen zoals zeefdruk en commerciële illustraties zoals in stripboeken, pin-ups en reclameborden.
De Pop-artiesten namen deel van hun inspiratie uit de Dada-beweging van de late jaren '10 en '20. Bloeiend tijdens de Eerste Wereldoorlog en de periode er direct na, lamponde de Dada-beweging, net als de Pop-beweging, vaak traditionele kunst en gebruikte massaproducerde, alledaagse items als onderwerp. Echter, de Pop Art-beweging had geen duidelijk doel. Sommige Pop-artiesten wilden de barrières tussen hoge kunst en populaire cultuur afbreken, terwijl anderen elementen van populaire cultuur gebruikten als instrument om het moderne leven te bekritiseren.
Andy Warhol is misschien wel de bekendste Pop-artist. Zijn beroemdste werken zijn zijn schilderijen en zeefdrukken van advertenties, Campbell-soepblikjes en beroemdheden zoals Marilyn Monroe en Elizabeth Taylor. Hoewel Roy Lichtenstein in veel verschillende stijlen werkte, is hij bekend om zijn schilderijen die op giant stripboekpanels lijken. Mel Ramos is bekend om zijn pin-up stijl schilderijen van naakte vrouwen. Hij plaatst ze soms met reusachtige versies van producten zoals kaas en is beroemd om zijn humoristische titels zoals 'You Get More Spaghetti with Giacometti'.