Wereldliteratuur lesgeven is belonend en inspirerend. Eenmaal je leerlingen vrijgemaakt hebben van de focus op de cultuur van de dode witte man die het gebruikelijke onderwerp is van literatuuropleidingen, ontvouwt zich een universum van fantastisch schrijven. Van het magische realisme van Zuid-Amerika tot de naoorlogsliteratuur van Japan, de universele waarheden onthuld in wereldliteratuur zullen elke lesplanning meer dan vullen.
Verschillende van de hallucinatorische korte verhalen van Jorge Luis Borges tot de bijtende politieke commentaar van Mario Vargas Llosa, is magisch realisme een stroming die je leerlingen in detail kunnen verkennen. Het is een literatuur die voortkomt uit diepe onlusten en gezien kan worden als een reactie op de corruptie van Latijns-Amerika. Een goed startpunt zou zijn om vragen te stellen over de oorsprong en chronologische ontwikkeling. Waarom werden deze verhalen geschreven? Wat maakt ze vandaag de dag relevant?
Tussen de wereldoorlogen was Europa in een staat van onrust en ontgoocheling. Literatuur was gesplitst in veel verschillende fracties, vaak met een filosofische boodschap erachter. Franse schrijvers zoals Albert Camus en Jean-Paul Sartre waren voorstanders van het existentialisme, een gedachtegoed geworteld in de zinloosheid van de menselijke strijd. De Tsjechische auteur Franz Kafka, weliswaar ver voor zijn tijd, schreef over gezichtsloze en klauwrofobische bureaucratie. Goede vragen zouden zijn: Wat was er veranderd in het schrijven sinds de Eerste Wereldoorlog? Welk effect had het fascisme op de literatuur? Hoe beïnvloedde de opkomende extremiteit van het nazisme de manier waarop dachten en handelden?
De cultuur in Afrika werd uiteengetrokken na het Victoriaanse Rijk. Mondelinge verhalen tradities moesten concurreren met de stijve Engelse romans die op scholen werden geleerd. Sommige schrijvers, zoals Amos Tutuola, incorporateerden mythen en legenden in hun dromerige romans, terwijl de Keniaanse auteur Ngugi wa Thiong'o keuzes maakte voor harder realisme. Leer je leerlingen over de dichotomie van Afrikaanse literatuur en moedig ze aan na te denken over het nalatenschap van imperialisme in derde-wereldlanden.
Van de austeriteit van de samuraicultuur tot de postmoderne cultus van Haruki Murakami, is Japanse literatuur een vervullende module om te lesgeven. Moderne Japanse romans gaan over de collectieve spijt van de Tweede Wereldoorlog en geïmporteerde westerse popcultuur, terwijl preoorlogsschrijvers zoals Yukio Mishima schreven over de strenge morele restricties van een sterfende levenswijze. Moedig je leerlingen aan na te denken over deze bipolaire filosofie en de literatuur die eruit voortkomt.