Parabels zijn verhalen die dienen om een moreel punt te illustreren. Veel parabels zijn religieus van aard en te vinden in religieuze teksten als de Bijbel of de Boeddhistische Tipitaka. Er zijn ook seculiere parabels, zoals die in "Ezopus' Fabels", zoals "De jongen die wolf riep". Parabels in de literatuur kunnen een effectieve manier zijn om morele lessen over te dragen omdat verhalen met duidelijkheid en interesse herinnerd worden en vaak meer bijblijven dan andere leermiddelen.
"De jongen die wolf riep" waarschuwt tegen liegen vanwege de onvermijdelijke gevolgen. De uitdrukking "de jongen die wolf riep" is zelfs onderdeel van de gewone taal geworden. De jongen, een herder, verveelde zich bij het bewaken van de schapen op een heuvel, dus riep hij dat een wolf de schapen aanviel. De dorpelingen haastten zich, alleen om te ontdekken dat de jongen gelogen had. De jongen riep een tweede keer, met hetzelfde resultaat. Aan het einde van de parabel komt een echte wolf de schapen verslinden, en de jongen roept, maar de dorpelingen negeren hem omdat ze geloven dat hij ze alleen probeert te bedriegen. De jongen ontdekt dat een leugenaar zelden gegeloofd wordt, zelfs als hij de waarheid spreekt.
"De verloren zoon", een parabel die zowel in het boek Lucas als in de Lotus Sutra leer van Mahayana-boeddhisme voorkomt, leert over de mededogen die God heeft voor de mensheid. In beide versies verlaat een zoon zijn welgestelde vader voor de stad en wordt arm en ellendig. De zoon verlangt naar onafhankelijkheid maar beseft snel dat hij niet kan overleven zonder zijn vader; dit is bedoeld als een parallel voor de opstand van de mensheid tegen God en de gevolgen. In de boeddhistische versie haalt de vader de zoon terug door zijn werknemers te vragen hem een baan te geven met lage taken. Wanneer de vader op het punt staat te sterven, onthult hij aan de zoon dat hij hem zijn gehele erfenis geeft. In de versie uit Lucas moet de zoon een baan aanvaarden als varkensherder; toen hij thuiskomt, gooit zijn vader een groot feest ter viering van zijn terugkeer. Beide versies zijn bedoeld te illustreren hoe God hen welkom heet die Hem volgen.
"Alles is nietigheid", een boeddhistische parabel, gaat over hoe mensen wereldse genotgen moeten opofferen en een leven zonder verleidingen of lijdens moeten nastreven. In "Alles is nietigheid" leefde een zeldzame aapsoort in de Himalaya. Jagers zetten een val om de apen te vangen omdat ze hun geprezen en zeldzame bloed wilden verzamelen. De apen were slim en vaardig in het ontwijken van vallen, maar konden niet weerstaan tegen rijstwijn en fancy schoenen, dus de jagers zetten een val met rijstwijnvatten en dansende klompen. De apen zagen dat het een val was, maar konden niet weerstaan de wijn te drinken en in de schoenen te dansen, en de jagers vingen en doodden ze. De parabel illustreert hoe mensen vaak ingaan op verlooking zelfs als ze weten dat het slecht voor hen is, dus het beste is om een manier te vinden om al verlangen op te geven en reïncarnatie te zoeken in een navolging vrij van lijdens en verlooking.
"De nieuwe kleeren van de keizer" is een parabel over de onwilligheid van mensen om op iets foutiefs te wijzen uit angst om foutief te lijken. Een ijdele keizer, die hield van allerlei fancy kleren, wordt benaderd door twee oplichters die hem vertellen dat ze voor hem een pak kleren zullen maken dat onzichtbaar is voor domme of onbekwame mensen. De keizer betaalt de mannen om de kleren te maken, hoewel ze in werkelijkheid niets maken en alleen doen alsof ze aan een pak kleren werken. Iedereen doet alsof ze de kleren bewonderen uit angst om als dom of onbekwaam te worden gezien. De keizer trekt uiteindelijk zijn kleren uit om het onzichtbare pak aan te passen en eindigt met naakt door de stad te paraderen. De enige die opmerkt dat de keizer naakt is, is een jongens in de straat.