Plato, een oud-Griekse filosoof die de westerse filosofie enorm beïnvloedde, leefde van ongeveer 427 tot 347 v.Chr. Zijn beroemde werken "Ion," "The Republic" en "Phaedrus" bespreken de functie van literatuur, een medium waaraan hij twijfelde. Plato geloofde dat het doel van literatuur is om na te bootsen en daarom te liegen, omdat elke kopie van een origineel een vervalsing moet zijn.
Plato betoogt dat de rol van alle kunst, inclusief literatuur – en met name poëzie – "mimesis" is, wat nabootsing betekent. Plato theoriseerde dat kunst en literatuur de natuur nabootsen: wanneer een schilder een boom, een meer of zelfs een persoon schildert, kopieert hij een object uit de natuur. Op dezelfde manier, wanneer een dichter een boom of persoon beschrijft, creëert hij een beeld dat de natuur nabootst. Echter, Plato stelt verder dat zelfs de natuur zelf kopieert van universele "Vormen" of "Ideeën," zoals hij ze noemt. Iedereen heeft een conceptie in zijn geest van een oorspronkelijke boom die hem helpt alle fysieke bomen te herkennen. Op deze manier is zelfs de natuur zelf niet origineel.
Omdat zelfs de natuur kunstmatig is, betekent dit dat literatuur een kopie van een kopie is. Dichters leiden mensen dan weg van de waarheid, die Plato ziet als de universele vormen, en verdienen verbanning of tenminste censuur voor hun bedrog. De nastreef van waarheid is de edelste studie, volgens Plato, en is inderdaad de rol van de filosoof; maar in tegenstelling tot de filosoof die probeert mensen naar de waarheid te leiden, leiden dichters mensen weg van de waarheid. De filosoof werkt om de lagen van illusie en bedrog in de natuur af te schillen; de dichter werkt om ze te reproduceren, waardoor mensen verder geblind worden voor de waarheid.
In een schijnbare tegenspraak met zichzelf, stelt Plato ook dat dichters goddelijk geïnspireerd zijn. Niet iedereen kan kwalitatieve poëzie produceren met de juiste training en oefening; een ware dichter verliest zijn verstand – dat is, hij ontvangt goddelijke openbaring die hem de woorden geeft om te schrijven. Ondanks deze verwarden afbeeldingen van dichters als leugenaars en wezens met goddelijke gave tegelijkertijd, behoudt Plato door al zijn werken heen dat dichters inferieure kennis bezitten ten opzichte van de filosoof, en zelfs ambachtslui. Plato's wantrouwen tegenover het doel van literatuur, met name poëzie, doordringt al zijn werken over kunst.
Elke toekomstige dichter die zijn vak serieus nam, heeft zich moeten verdedigen tegen Plato's aanval op de doelen van literatuur. Renaissance-dichter Sir Philip Sidney schreef "The Defence of Poesy," waarin hij betoogde dat een van de doelen van literatuur is om te instrueren. Een ware dichter presenteert een ideale wereld wiens goedheid en schoonheid lezers aanspoort te nabootsen.zelfs literaire critici van de 20e eeuw, zoals de invloedrijke Jacques Derrida, poststructuralistische filosoof en literaire criticus, hebben geworsteld met Plato's erfenis van niet alleen literatuur, maar de natuur – en dus de realiteit zelf – als illusie. Andere schrijvers, namelijk romantische dichter William Wordsworth en Amerikaanse transcendentalist Ralph Waldo Emerson, zijn het eens met Plato's begrip van dichters als goddelijk geïnspireerd; echter, dit feit verheft dichters, in hun ogen.