Drie figuren domineren de Elizabethaanse literatuur. Ieder transformeerde de taal; samen definieerden ze een tijdperk.
De meteorische innovator. Doctor Faustus, Tamburlaine, Edward II onketenden machtige blank verse en overreikende protagonisten die Renaissance-ambitie belichamen — en de prijs ervan. Thema's: macht, kennis, de menselijke conditie uitgerekt tot breuk.
De volmaakte synthetiseur. Komedies, histories, tragedies, sonnetten, narratieve gedichten. Hamlet, Macbeth, King Lear, Romeo and Juliet. Meester van zowel hoge tragedie als lage komedie, psychologische diepgang en theatrale vitaliteit. Thema's: liefde, verraad, identiteit, de oneindige verscheidenheid van menselijke natuur.
De epische architect. The Faerie Queene — een allegorische uitstrekking van deugd, ridderschap, en protestants spiritualiteit. Zijn Spenser-strofe en lujke dictie creëerden een duidelijk Engels poetisch muzikaal. Thema's: morele deugd, hofminne, nationale mythevorming.
Alle drie trokken uit klassieke bronnen, innoveerden in vers, en schreven voor een cultuur in overgang. Marlowe stierf jong; Spenser stierf geteleurgesteld; Shakespeare overleefde om ze allen te canoniseren. Hun collectieve schaduw valt nog steeds over de Engelse literatuur.