De Grote Depressie (jaren 30) was de definerende crisis die Arthur Millers wereldbeeld vormde. Haar verwoesting – 15% wereldwijde BVP-daling, massale werkloosheid, armoede, politiek extremisme – hinterliess een generationele litteken.
Death of a Salesman (1949) reflecteert deze aanhoudende trauma: Willy Loman's vruchteloze jacht op de Amerikaanse Droom echo's een generatie opgevoed op economische instorting en de New Deal's belofte van overheid als beschermer. De angst van het stuk over veroudering, waardigheid en systeemverraad spreekt direct Depression-era psychologie aan, zelfs in naoorlogse welvaart.
Miller schreef niet alleen over de Depressie; hij schreef vanaf de Depressie.