In Aristoteles' kader is hamartia de tragische fout die de helds val ten gevolge heeft. Voor Oedipus is het overmatige trots en zelfvertrouwen (hubris).
Wanneer profeet Teiresias hem beschuldigt van Laius' moord, woedt Oedipus, weigert uitleg, en blijft blind voor de waarheid – overtuigd van zijn eigen onschuld en intellectuele superioriteit. Deze arrogante drijft zijn onverzettelijk onderzoek, dat uiteindelijk zijn schuld onthult en zijn ondergang veroorzaakt.
Zijn vertrouwen in zijn eigen rede wordt het instrument van zijn ondergang – een kwintessentiële Griekse tragedie.