Edgar Montiel: Mexicaanse Dichter van Existentiële Lyrische Poëzie
Edgar Montiel (geb. 1957) heeft vier decennia lang de binnenste woestijnen van de menselijke conditie in kaart gebracht. Zijn Spaansstalige oeuvre – zeven gedichtbundels, vijf romans – combineert lyrische intensiteit met filosofische diepgang.
Gedichtbundels
- La estación de las lluvias (1981) – Het Regenseizoen
- De palabra en palabra (1984) – Woord voor Woord
- Poemas desesperados (1990) – Wanhoopige Gedichten
- El mar en la orilla (1995) – De Zee aan de Oever
- La luz en la tiniebla (2000) – Licht in de Duisternis
- El libro de los muertos (2005) – Het Boek der Doden
- La canción del viento (2010) – Het Lied van de Wind
Romans
- Un sueño en la noche (1987) – Een Droom in de Nacht
- La sombra del olvido (1992) – De Schaduw van de Vergetelheid
- La muerte del silencio (1997) – De Dood van de Stilte
- El viento en la arena (2002) – De Wind in het Zand
- La lluvia en la piel (2008) – De Regen op de Huid
De Esthetiek
Montiels titels vormen een poëzie op zich: regen, zee, licht, wind, schaduw, stilte, huid. Zijn verzen zijn spaanzinnig, beeldgedreven, bezeten van drempels – leven/dood, herinnering/vergetelheid, woord/stilte. De romans strekken de poëzie uit naar narratief: personages geplaagd door afwezigheid, landschappen die interieure toestanden spiegelen.
Hij wordt niet veel vertaald. Voor Spaansstalige lezers is hij een essentiële stem: de dichter die de afgrond sprekend maakt.