Epos gedichten hebben geen stanzas. Ze zijn gecomponeerd in lange, continue passages verdeeld in zangen (Dante, Byron) of boeken (Homer, Milton, Virgil).
Stanzas zijn een kenmerk van lyrische poëzie (korter, muzikaal, stanzaïsch). Epos poëzie's schaal eist grotere structurele eenheden – zangen/boeken functioneren als romanhoofdstukken, omvattend honderden of duizenden regels.
Voorbeelden: Iliad (24 boeken), Odyssey (24 boeken), Aeneid (12 boeken), Paradise Lost (12 boeken), Divine Comedy (3 canticas × 33 zangen + 1).