Shakespeare ontstond niet uit het niets. Hij absorbeerde, transformeerde en overtrof een sterrenbeeld van invloeden – toneelschrijvers, dichters, klassieke auteurs en heilige teksten – die gezamenlijk de grondstof van zijn verbeelding leverden.
Marlowe's machtige regel – blanco vers onthecht van rigide eindstopen – gaf Shakespeare zijn medium. Tamburlaine, Faustus, The Jew of Malta modeleerden het archetype van de overstijger en de muziek van macht. Vroeg Shakespeare (de Henry VI trilogie, Titus Andronicus) echoot Marlowe luid.
The Spanish Tragedy (ca. 1587) vond de Elizabethaanse wraakstuk: geest, spel-in-spel, dolle wraak, bloedbad finale. Hamlet is ondenkbaar zonder het. Kyd pionierde ook psychologische interioriteit – monoloog als forensisch zelfonderzoek.
Jonson's satirische precisie, klassieke eenheden en morele architectuur beïnvloedden Shakespeares latere romances (The Winter's Tale, The Tempest) – strakkere structuren, meer symmetrische resoluties. Hun rivaliteit verscherpte beiden.
The Faerie Queene leerde Shakespeare hoe symbolische verhalen over enorme doeken te sustaineren – ridderschapsallegorie als politieke commentaar. De feeënwereldlogica van A Midsummer Night's Dream draagt Spenser's vingerafdruk.
Genese Bijbel ritmes, kadensen en verhalen doorladen Shakespeare. King Lear herschrijft Job. The Merchant of Venice debatteert Oude vs. Nieuwe Testament gerechtigheid. Bijbelse allusie is zijn gedeelde culturele afkorting.
Ovidius' Metamorphosen (via Golding's vertaling) is Shakespeares meest geciteerde bron – transformaties, verkrachtingssmythen, artistieke zelfreflexiviteit. Virgilius' Aeneid vormt Antony and Cleopatra. Homer klinkt in Troilus and Cressida. Plutarchus' Levens brandstoffen de Romeinse stukken.
Shakespeare imiteerde niet – hij verteerde. Hij nam Marlowe's vuur, Kyd's structuur, Jonson's discipline, Spenser's symboliek, de Bijbel's resonantie en klassieke diepgang, en smeed een stem die zijn bronnen deed voelen alsof ze voor hem geschreven waren.