Robert Herrick spreekt lentebloesems aan als "schone beloften van een vruchtbare boom," hen dringend hun korte schoonheid te genieten voor de onvermijdelijke val. Hij vergelijkt hun rozenkleur met dageraad en een maagden gordel, zuiverheid en kwetsbaarheid benadrukkend.
De laatste strofe drukt de carpe diem imperatief: "Wees dan niet coquet, maar gebruik jullie tijd," want zowel bloemen als jeugd moeten vervagen. Het gedicht mengt delicaten botanische observatie met een karge sterflijkheidsmeditatie, typisch voor Herrick's Cavalier-lyriek – schoonheid vieren precies omdat het vluchtig is.